نبسته ام به کس دل، نبســـــته کس به من دل
چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهـــا، رهـــا من
ز مــــن هر آنکــه او دور، چـو دل به سينه نزديک
به مـــن هر آنکـه نزديک، ازو جــــــدا، جــــدا من
نه چشــــم دل به ســـــويي، نه باده در سبويي
که تــــر کـــــنم گـلـــــــويي، به ياد آشنــــــا من
ســــــتاره هــــا نهـــــــفتم در آسمـــــان ابــــري
دلــــــم گرفته اي دوست، هـــــواي گريــه با من
چه آسان شعر میسراییم و از انسانیت و حقوق بشر و صدها واژهی از تداعی افتادهی رنگین دیگر دم میزنیم. اما آن سوتر از دیوار بلند غرورمان، فراموشیمان و روزمرّهگیمان شعرها کشتار میشوند. انسانیت و حقوق بشر در گندابها دست و پا میزند و قاموسی به حجم تاریخ دور و نزدیک از واژگان زنده؛ گرد فراموشی میگیرد. چه ساده فراموش میکنیم مرگ «شعر» در جامهی انسان را.. آری.. از شعرستانیم و از شعر بیخبر و از نزدیکترینها چه دورترین..