صفحه اصلی تماس با ما عناوین مطالب پروفایل قالب سبز


[ سه‌شنبه 11 بهمن 1390 ] [ 18:32 ] [ doortarin ]


[ سه‌شنبه 11 بهمن 1390 ] [ 18:29 ] [ doortarin ]


[ سه‌شنبه 11 بهمن 1390 ] [ 18:28 ] [ doortarin ]


[ سه‌شنبه 11 بهمن 1390 ] [ 18:27 ] [ doortarin ]

برگرفتن هر مطلبی که مستقیماً از نویسنده ی وبلاگ باشد با ذکر منبع رواست.

 (مطالب یا اشعاری که منبع آنها ذکر نشده باشد؛ از نویسنده ی وبلاگ می باشند.)

 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:49 ] [ doortarin ]

 به جان خود غمی بنهفته دارم

 

 

 

که دنیایی از آن ناگفته دارم 

 

 

 

نسازد چاره ای گفتن از آن غم

 

 

 

چرا پس دیگری آشفته دارم

 

 

خوشا آن دم بخسبم در دل خاک

 

 

 

که بختی از ازل من خفته دارم

 

 

 

 

 

نسفتم گوهر شکری خطا نیست

 

 

 

که دل از تیر حرمان سفته دارم

 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:44 ] [ doortarin ]

باز باران با ترانه

 باز اندوه زمانه

با هزاران آه و افسوس

می خورد بر بام خانه

یادم آرد روزگاران

گردشی در نوبهاران  

در چمن، در جوکناران

آرزوهای جوانی

شور و شوق زندگانی

باز هم مرغ خیالم می کشد پر تا کران ها

می رود تا آسمان ها

آه از این حال زارم

ابرها در سینه دارم

با که گویم درد دل را

چون نگارم؟

کو نگارم

تا که با او آشیانی سازم اندر دورها

در ابر و مه در کوهساران، باد و باران

تا که رقصم همچو گل

همچو نسیم از شورها

اینک ولی خواهم ببارم

اشک خونینی ز چشمم از فراقش

آخر خدایا کو نگارم؟ کو نگارم؟ 


                                  90/10/4

 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:43 ] [ doortarin ]

برگی

پیمان بهار شکست

و در تنهایی خویش 

موسمی جاودان آفرید:

پاییز

 

 


 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:43 ] [ doortarin ]

- سکون دوید!

خون به استهزا فوّاره ای شد در شعری

و فریاد

از یاد برد زنجیرش را

- سکون از ما پیش افتاد..!

 

 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:42 ] [ doortarin ]

کوه می خندد

کاه می خندد

پوچ حتی

هیچ بر این اندوه می خندد

بر این بیهودگی

فُحش سگی

سکوت انبوه می خندد

زمان نستوه می خندد!!

 


[ دوشنبه 10 بهمن 1390 ] [ 18:41 ] [ doortarin ]
صفحه قبل1...4445464748صفحه بعد
درباره وبلاگ

چه آسان شعر می‌سراییم و از انسانیت و حقوق بشر و صدها واژه‌ی از تداعی افتاده‌ی رنگین دیگر دم می‌زنیم. اما آن سوتر از دیوار بلند غرورمان، فراموشی‌مان و روزمرّه‌گی‌مان شعرها کشتار می‌شوند. انسانیت و حقوق بشر در گنداب‌ها دست و پا می‌زند و قاموسی به حجم تاریخ دور و نزدیک از واژگان زنده؛ گرد فراموشی می‌گیرد. چه ساده فراموش می‌کنیم مرگ «شعر» در جامه‌ی انسان را.. آری.. از شعرستانیم و از شعر بی‌خبر و از نزدیک‌ترین‌ها چه دورترین..
امکانات وب