چه آسان شعر می سراییم و از انسانیت و حقوق بشر  و صدها واژه ی از تداعی افتاده ی رنگین دیگر دم می زنیم. اما آن سوتر از دیوار بلند غرورمان، فراموشیمان و روزمرّه گیمان شعرها کشتار می شوند. انسانیت و حقوق بشر در گنداب ها دست و پا می زند و قاموسی به حجم تاریخ دور و نزدیک از واژگان زنده؛ گرد فراموشی می گیرد. چه ساده فراموش می کنیم مرگ «شعر» در جامه ی انسانی را.. آری.. از شعرستانیم و از شعر بی خبر و از نزدیکترین ها چه دورترین..

منبع تعدادی از عکس ها: سایت بولتن نیوز