گویی که شب تیره ی ما را سحری نیست

وز مهر و مه و اختر و فانوس اثری نیست

صد نهر خروشنده ی خون زاده ز هر دل

هر چند به رخساره یکی دیده تری نیست

هندان جگر خواره چه شیران  بدریدند

افسوس که در سینه ی مایان جگری نیست

کَرنای قیامی شده هر موی به سویی

پنهان ولی از خیزش پیدا خبری نیست

از کوی رهایی ز که پرسیم نشانی

کاین شهر همه دیوار و درش هیچ دری نیست

تابوت امیدی برد هر لحظه ی این عمر

فریاد که امید به عمر دگری نیست

بر دار شد اندیشه و شعر و شرف و عشق

سردار شد هر خار و خسک را که بری نیست