دوستان دورترین!

در این پست جدید، موضوعی قدیمی را مطرح می سازم که بی شک تاریخچه ی آن به دوران نخستین تمدن ها باز می گردد. منظورم شکنجه است. به معنی زجر دادن مجرمین یا متهمین برای تأدیب و یا احیاناً گرفتن اقرار. یکی از سیاه ترین دوران های تاریخ بشر، دوران سده های میانه یا قرون وسطی است. در این دوران تاریکی و وحشت، زعمای کلیسا و آنانی که بر مصدر امور جامعه حاکم بودند؛ با همراهی و مساعدت مبتکران و مخترعین ابزارهایی برای آزار و شکنجه ی زندانیان ساخته و به کار انداختند که نماد کاملی از درنده خویی و درجه ی ستمگری و بی رحمی بشر را به نمایش می گذارند. در پست جدید، به نقل از سایت http://www.download.wwp.ir بعضی از وسایل شکنجه و چگونگی کاربرد آنها از نظر خواهد گذشت. امید است با پرداختن به این زوایای تاریخ و به عبارت دیگر ماهیت بشری، بهتر بتوان کوشید تا جهان بهتری برای زیستن ساخت.

میله ی آهنی

قربانی را روی یک میله ی آهنی نوک تیز قرار می دادند و به تدریج این میله را از پایین بدن به داخل فرو می کردند تا اینکه از قسمت بالای بدن قربانی خارج شود. این ابزار شکنجه در رومانی مورد استفاده قرار می گرفت.

گهواره ی بیداری یهودا ( The Wake of Juda's cradle)

قربانی به وسیله ی یک کمربند آهنی به بالای کمرش آویزان می شد. پاها و دستهای قربانی را با طناب به هم بسته و پاهایش را به وسیله ی یک تکه چوب به صورت نیمه باز قرارمی دادند به طوری که قربانی تنها می توانست آنها را همزمان با هم حرکت دهد. سپس قربانی را بالای یک هرم نوک تیز قرار می دادند. پاهای قربانی را به وسیله ی طنابی که به قوزک پایش بسته بود تا حد امکان می کشیدند. سپس قربانی را بر روی هرم قرار می دادند به طوری که نوک تیز هرم در مقعد یا در آلت وی قرار می گرفت. به این ترتیب قربانی، با توجه به فشاری که بر ماهیچه های وی وارد می آمد لحظه ای آسوده نبود و نمی توانست بخوابد.

تابوت آهنی

قربانی را درون یک تابوت آهنی که اغلب کوچکتر از قد او بود قرار می دادند و به درخت آویزان می کردند تا طعمه ی جانوران شود. افراد ملحد و کافر را با این وسیله شکنجه می دادند.  

چهار میخ ( Rack)

این وسیله علاوه بر یک وسیله ی شکنجه ی مفید و مؤثر، می‌توانست به عنوان مسابقه ی «بکش بکش» هم مورد استفاده قرار گیرد. روی این شبه تخت، 4 دست و پای قربانی را می‌بستند و با 4 اهرم که هر کدام دو به دو و به صورت ضربدری به یک سمت حرکت می‌دادند، آنها را می‌کشیدند. میزان کشیدگی این اهرم‌ها را به تدریج بیشتر و بیشتر می‌ کردند تا بالأخره از یک جایی، بدن قربانی شروع به شکاف و پارگی کند. اسم خاص این وسیله Rack است که معنی‌ آن به شدت کشیدن و عذاب دادن است.

باکره ی نورمبرگ ( The virgin of Nuremburg)

اسم این وسیله نشان دهنده ی اولین جایی ست که این وسیله در آن ساخته شده است. گفته می شود که تصاویری بر روی این تابوت حکاکی می شده که آنرا ترسناک تر نشان دهد. میخ هایی در این تابوت قرار دارد که نقاط مختلفی از بدن قربانی را سوراخ می کند. ولی برای زنده نگه داشتن قربانی و زجر دادن وی، مکان این میخ ها طوری طراحی شده که اعضای حیاتی بدن را سوراخ نکند و قربانی را در حالت ایستاده زنده نگه دارد. در این وسیله از هر دو طرف باز می شود ولی قربانی نمی تواند از آن خارج شود .دیواره های این تابوت به قدری ضخیم بوده که صدای ناله ی قربانی از بیرون آن شنیده نمی شد. با تکرار این عمل، میخها دقیقاً جای زخم های قبلی را سوراخ می کنند که قربانی را زجرکش می نمود. 

پنجه ی گربه یا قلقلک اسپانیایی (Cat's Paw or Spanish Tickle)

این وسیله بسیار شبیه پنجه ی گربه با چنگال هایی بسیار بلند و تیز است. دست ها و پاهای قربانی را ابتدا می بسته اند و سپس با این وسیله گوشت تنش را جدا می کرده اند. به دلیل ابعاد چنگال ها، ماهیچه ها و استخوان ها مانعی برای استفاده از این وسیله نبودند. 

چرخ کاترین (چرخ شکننده)

در این روش قربانی را به یک چرخ درشکه می‌بستند، سپس چرخ درشکه مورد نظر را به تدریج به حرکت درمی آوردند در حالی که فرد شکنجه گر با یک چکش آهنی به بدن قربانی می کوبید تا تمام استخوان هایش خرد شود. بعد هم که چرخ دور می گرفت، سعی می‌ کردند تا با چوب سرعت چرخ را بگیرند. این وسیله در انگلیس و روسیه طرفداران بسیاری داشته است.

ارّه

این وسیله در همه جای اروپا مورد استفاده قرار می گرفت. این ارّه برای جرم های گوناگونی از قبیل شورش، جیب بری و عدم اطاعت نظامی استفاده می شد. طبق نقاشی های آن دوره، قربانی در حالت وارونه قرار داده می شد تا خون در مغز جمع شود و قربانی در هنگام ارّه شدن بیهوش نشده و قبل از مرگ زجر بکشد! این شکنجه معمولاً ساعت ها طول می کشید. 

سر شکن

این ابزار برای اولین بار در اسپانیا مورد استفاده قرار گرفت و بعد از آن در سراسر اروپا رواج یافت. سر قربانی را بین دو صفحه قرار می دادند و بعد با چرخاندن یک پیچ این صفحات را به یکدیگر نزدیک می کردند و اگر قربانی اعتراف نمی کرد آن قدر این کار را ادامه می دادند تا جمجمه و فک او با هم یکی می شد.

شکافنده ی زانو

از این ابزار نیز در دادگاه تفتیش عقاید اسپانیا استفاده می شد. زانوی قربانی را بین دو صفحه ی پوشیده شده از میخ قرار می دادند. پس از آن با نزدیک کردن صفحات به همدیگر، میخ ها در گوشت و استخوان زانوی وی فرو می رفت. این شیوه ی شکنجه موجب مرگ قربانی نمی شد اما زانو های وی را کاملاً نابود می کرد.

منابع:

http://www.seemorgh.com

http://www.download.wwp.ir